konik polski

hmmm...

2012-03-10T09:31:00.000-08:00

Tak mnie wlaśnie witał, a właściwie badał przewodnik stada

Mimo choroby i zastępstwa męża przy koniach i tak musiałam się z nimi przywitać i je obcałować, bo jak wiadomo - dzień bez całowania konia, to dzień stracony

Najbardziej orginalny ze stada, czarny z gwiazdką, który dał się pocałować po nosku

Tu widać różnicę w maści

całe stado, to coś ok. ośmiu sztuk

Tu już powolutku zaczęły podchodzić inne konie

Czytam, że Anetka zrobiła pierwsze zasiewy, a u mnie wiosny nie widać, jestem chora i choć właśnie jestem chora, to na chandrę chorobową wybrałam się na targowisko staroci, które odbywa się co sobotę w Piotrkowie, co kupiłam to nie tu opiszę, tylko na moim drugim blogu, aby nie umarł całkowicie śmiercią tragiczną z braku wpisów, czyli przez zaniedbanie, a tu zaraz opiszę co mnie spotkało po drodze. Wracaliśmy z targowiska przez Moszczenicę, a zawsze jadąc tamtędy przejeżdżamy obok nadleśnictwa, a tam na ogrodzonych hektarach trzymają w naturalnych warunkach koniki polskie, które luźno, wedle własnej woli i uznania chodzą po całym terenie i czasem zdarza się, że podchodzą w okolice drogi asfaltowej. Mój mąż niemalże z piskiem opon zahamował, gdy zobaczył całe stado tak blisko ogrodzenia, włączył awaryjne i pokonując rów podeszliśmy do ogrodzenia, konie nie chciały do nas podejść, w końcu udało mi się namówić ich przewodnika stada aby się ze mną przywitał i tak podeszły wszystkie po kolei. Jeden z koni dał mi się podrapać za uszami, a jeszcze inny pocałować w pyszczek, stado to wygląda niezwykle malowniczo, bo każdy z koni jest innej maści od czarnego po miodowego, przez klasyczne myszate włącznie. Do mojego męża nie chciały się zbliżyć, może dlatego, ze był troszkę zdenerwowany, bo ja to już tylko w kontakcie z konikami polskimi, to tylko wielką czułość czuję i muszę się przyznać, że z innymi rasami tak nie mam.

Dziś

2012-03-03T08:54:00.001-08:00

Koleiny po traktorze na siedlisku

Mała pierwszy raz na podwórzu

Magiczna szczotka

Kolejny piękny zachód słońca, naprawdę czuć wiosnę

Kilka dni nic nie pisałam, a to dlatego, że miałam przywóz siana i słomy i rozpoczęłam wiosenne porządki... Dziś przyszła pani ze wsi do pomocy w pracach ziemnych, trzeba wyrównać podwórko nawieźć ziemi na drogę dojazdową i generalnie zrobić wszystko to, przy czym ja umarłabym po godzinie tj. ciężka praca z łopatą, szpadlem i taczką; że była potrzebna pomoc, to na zdjęciu można zobaczyć. Kózka Mała, dziś razem z nami była na podwórzu i stopniowo zaprzyjaźniamy ją z kozami, opornie to idzie, ale damy radę. Koniarzom chciałam powiedzieć, że po tym prawie roku posiadania koni odkryłam szczotkę idealną, w markecie na dziale chemicznym, gdy na nią spojrzałam to było olśnienie i myśl zakiełkowała w mojej głowie - czyżby to było to czego potrzebuję? okazało się, że tak, szczotka rozczesuje, wyczesuje i czyści idealnie. Jeśli się nie mylę, to tzw. szczotka ryżowa, zresztą sami zobaczcie na zdjęciu, do tej pory kupowałam same drogie i do niczego w sklepie jeździeckim, ta to olśnienie, rozczesuje grzywę i ogon, czesze i czyści konie z błota po tarzanku (takie zaschnięte), jest po prostu świetna! Zaczęłam też odnawiać mebelki ogrodowe, które zima zdewastowała strasznie, ale zdjęcia tychże zamieszczę na drugim blogu, może jutro... Mam mnóstwo nasion i już wymyśliłam jak zabezpieczę uprawy przed szkodnikami, czyli w moim przypadku przed: psami, kotami, kozami i końmi, tylko do tego celu potrzebne mi będą panele siatki, już zapowiedziałam mężowi, że najpóźniej do końca marca potrzebuję na początek sześć takich paneli, a on dodał, że zrobi zamykanie, dzięki temu nic się do środka nie dostanie i nie rozkopie ani nie zeżre ha! Zapomniałam jeszcze napisać o jednym, ponieważ Mała robi już całkiem duże siku i kupę, to zrobiliśmy jej kojec aby nie biegała po całym domu.

Takie zachody słońca tylko na wsi

2012-02-26T12:30:00.001-08:00

Zniknął mi wpis i komentarze, a był o zachodach słońca jakie się zdarzają tylko na wsi, tam gdzie widać horyzont.

Nieustające błotko, czyli opowieści błotnych ciąg dalszy!

2012-02-25T05:26:00.002-08:00

W tworzeniu takiej mieszanej rodziny jak moja, jest coś wyjątkowego i magicznego. Każdy ma swoje miejsce, swój świat, a jednocześnie rozumiemy się i bardzo jesteśmy ze sobą związani. Na zdjęciach widać Arrowka zafascynowanego zabawą koni i również chcącego w niej uczestniczyć, to pies włączył się do zabawy, jednocześnie my na tym samym podwórzu, bardzo blisko rozpędzonych i rozbawionych koni, mogący czuć się bezpiecznie, oczywiście nie oznacza to głupoty i wchodzenia pod końskie kopyta, ale gdy biegną zbyt blisko wystarczy wyciągnąć rękę wyprostowaną, a konie natychmiast bądź hamują, bądź omijają nas bezbłędnie. To wyjątkowa rasa, są ogierami ustaliły między sobą hierarchię, bawią się, kłócą, są jak bracia, kiedyś w stajni podpatrzyłam jak leżały przytulone zadami do siebie, a to duże pomieszczenie i nie muszą być blisko, a zawsze są, zwłaszcza gdy dzieje się coś niepokojącego i wtedy często ja jako ich przewodnik stada jestem na czele i sprawdzam zagrożenie, gdy powiem uspokajająco, że wszystko jest w porządku podchodzą do mnie bliżej, ostrożne ale i pełne ufności. Pamiętam w pierwszych tygodniach, gdy dopiero wyrabiałam sobie pozycję w naszym stadzie, wjechało auto bardzo szybko wzbijając ogromny kurz na naszej drodze wewnętrznej, konie strasznie się spłoszyły, pogalopowały przez całe pastwisko i przybiegły do mnie, stanęły za mną z wysoko podniesionymi głowami zerkając na mnie i na ten dziwny obiekt, który się pojawił. To był jeden z najpiękniejszych dni w moim życiu, jestem szczęśliwa, że byłam wtedy na pastwisku i mogłam doświadczyć tej magicznej chwili gdy stałam na czele stada i to nie ja o tym zadecydowałam tylko one. Psy i koty nasze czasem mamy wrażenie, że rozumieją każde nasze słowo, z końmi jest inaczej, bardzo dużo rozumieją, zwłaszcza gdy spędza się z nimi dużo czasu jak ja, ale to inna relacja, z kotem i psem to my jesteśmy górą zawsze i wszędzie, z kotami ze względu na relację sił, z psem ze względu na bezwzględne psie oddanie, a koń... on w każdej chwili mógłby być górą w tej relacji, a jest inaczej i nie ze względu na to, że nie zdaje sobie sprawy ze swojej siły, nieraz wyrwał się z uwiązu, przeszedł po mnie, a jednak odpuszcza, często walka między nami odbywała się bez żadnego użycia siły, bez uwiązu, bez kantara. Pamiętam i nigdy nie zapomnę jeszcze jednego momentu, który już opisywałam, gdy sprowadziłam z otwartej przestrzeni Lisiaka na siedlisko, nawoływałam i biegłam, a on za mną podążył do środka.

Błotko!

2012-02-24T03:55:00.000-08:00

Czy tylko u mnie jest tak "uroczo", czy może u wszystkich? Chyba Asia wspominała o budzącej się zieleni na polach, nie wiem jak u innych, ale u mnie jest mniej zielono, niż zimą, bo wtedy były zielone nawozy posiane, czy jak to się tam nazywa, ze mnie rolnik bez doświadczenia i bardzo początkujący, ale bardzo się starający. Konie oczywiście szczęśliwe, znalazły najładniejsze błoto na całym podwórzu, nie za mokre, nie za suche, mięciutkie, takie w sam raz do wytarzania się! No i tarzały się te moje "tarzany", teraz szczęśliwe wcinają siano. Dżygit był dziś bardzo skłonny do pieszczot, za to Lisiak cały czas atakował i prowokował Dżygita, gryzł go, a jak to nie powodowało gonitwy, to zaciskał zęby i jeszcze kręcił łbem aby się mocniej wgryźć i żeby bardziej bolało, a Dżygit nic, więc dał sobie spokój i już zgodnie razem siedzą w stajni i wcinają sianko, mają już posprzątane, podsypane i nie wychodzą, widać, że błoto nawet im się znudziło. Tak się zastanawiam od jakiegoś czasu, czy ja powinnam jakoś uważać jak jest ślisko na ich nóżki, powtarzam sobie, że w naturalnym środowisku maja do czynienia z różnym podłożem i że chyba powinny uczyć radzić sobie w różnych warunkach, ale i tak się boję, aby nóżki nie złamały.

Oby wreszcie przyszła wiosna!

2012-02-22T09:16:00.000-08:00

Arrowek ma dziś znów swój "rozkoszny" dzień, moje siedlisko jest osadzone na glinach , więc nie muszę tłumaczyć co mam na podwórzu, a Arrowek chce to do domu, to na podwórze, co za tym idzie - mop mi z ręki nie wypada, bo wszystko w domu jest w błocie! Od wczoraj ucieka, a ja nie wiedziałam jak, bo zawsze gdy nikt nie patrzył pokonywał ogrodzenie, co jest grane mówię, którędy ta cholera ucieka, na szczęście nie oddalał się od siedliska, tylko latał wkoło, ale tak nie może przecież być i dziś wytężyłam swoje zdolności intelektualne i wzbiłam się na wyżyny swych możliwości - i doszłam co się dzieje, otóż taczka z resztką gnoju stała przy ogrodzeniu, a na ogrodzeniu łapki brudne odbite, oczywiście przyuważyć się na gorącym uczynku nie dał, ale taczkę odsunęłam i już cały czas siedzi w środku! Bo ja jestem po pozimowym sprzątaniu gnoju w stajni, teraz wracamy do tradycji, raz - dwa razy w tygodniu sprzątanie do czysta. Co chciałam jeszcze powiedzieć... a , już mi się przypomniało, jest świetny pomysł na blogu Kamfory o robieniu brykietu z końskiego hmmm... nawozu, ja na pewno kupię brykieciarkę i będę robić! Już nawet sprawdziłam na allegro ile kosztuje taka ręczna brykieciarka - ok. 100zł, i co to ja jeszcze chciałam..., a już wiem nasionka, w tym roku znów będę miała własne warzywa! W zeszłym nie miałam, bo przyjechały do nas konie i cały swój czas i energię poświęciłam tym moim dwóm skarbom. Strasznie mi brakowało własnych warzyw, tego magicznego momentu, kiedy wychodzę do ogrodu z koszem w ręku po własne warzywa do obiadu, jest w tym jakaś magia nie do opisania. Tak więc zbieram już nasiona i niedługo zacznę wysiewać, tylko wreszcie musi ta upragniona wiosna przyjść!

miasto i wieś

2012-02-21T04:20:00.000-08:00

Pamiętam jak moja siostra mieszkająca we Włoszech na wsi, mówiła mi, że już nigdzie nie jest tak w pełni szczęśliwa, że będąc we Włoszech tęskni do Polski, a w Polsce tęskni do Włoch. Myślałam wtedy, że rozumiem, bo za każdym razem powracając od niej z wakacji, tęskniłam do następnego wyjazdu, ale teraz wiem, że nie zdawałam sobie sprawy z tego rozdarcia, pomiędzy jednym a drugim. Jestem dzieckiem miasta, lubiącym przesiadywać w kawiarniach i spacerować ulicami starego miasta, oglądać wystawy i chodzić na koncerty do zamku, lubię ruch, przyglądać się ludziom, to wszechobecne życie. Ale lubię też spokój, ciszę, wolność, konie, spacery z psem, samotność, tego miasto mi nie da, to może mi dać tylko wieś. Nie wszystko na wsi jest wspaniałe i nie wszystko w mieście jest cudowne, wszystko ma swoje plusy i minusy, często powtarzam sobie i mężowi, że nie ma w życiu niczego za darmo, że wszystko ma swoją cenę i kwestia jest tylko tego, czy jesteśmy skłonni ją zapłacić. Ceną posiadania zwierząt i radości jaką można z tego czerpać, jest brudna podłoga, zapach nie wszystkim odpowiadający, zniszczenia różnego typu i tak można by wymieniać w nieskończoność, co ma jaką cenę, pytanie tylko czy warto. To rozdarcie w moim przypadku polega na tym, że często gdy pojawiają się problemy zastanawiam się czy to wszystko ma sens i czy naprawdę warto, na razie gdy opadają emocje wychodzi mi na plus, ale czy na koniec życia podsumowując również będę na plusie... Chyba rozwiązaniem tych moich problemów byłby teleport, ale taki nie tylko przenoszący, ale i zmieniający mnie również w jednej chwili - Paulina w gumofilcu wiejska i Paulina w sukience i szpileczkach miejska, cóż pozostaje mi tylko cierpliwie czekać na ten wynalazek.

Paskudna pogoda!

2012-02-19T01:13:00.000-08:00

U mnie jest tak wilgotno i szaro, że aż chciałoby się przespać cały dzień, szkoda, że nie można... Kózka, czyli Małe ma się coraz lepiej biega po kuchni reaguje na choć tu i cmokanie, robi siku w ubikacji obok kibelka, jest po prostu słodziutkie, choć nocne wstawanie daje mi w kość!

Teraz minione Walentynki, choć nie obchodzimy ich raczej (chyba z lenistwa), to tym razem, choć przypuszczam, że czystym zbiegiem okoliczności (akurat wpadło Michałkowi w oko i ręce), dostałam prezent od męża i aż się popłakałam (naprawdę!!!) ze szczęścia, i teraz pytanie za 100 pkt, cóż to mogło być takiego...? Otóż książka, ale jaka!!! o najpiękniejszych trasach końskich w Polsce! Nawet nie przypuszczałam, że jest ich tak wiele, oczywiście najdłuższy szlak jest u mnie 1800km ścieżki do jazdy konnej! Można z zamówionymi małymi transportami pomiędzy ścieżkami objechać niemalże całą Polskę i to właśnie mi się marzy w przyszłe wakacje.

koniki

2012-02-15T07:29:00.001-08:00

Konie mimo przerwy nie miały wątpliwości co to są kantarki i prowadzenie na nich. Nie polecam kantarków bawełnianych, mimo że miłe w dotyku, to niszczą się bardzo szybko i nie polecam również kantarków ze zbyt cienką tą częścią obrotową, w której karabińczyk jest osadzony, potrafi się zdeformować przez co karabińczyk z niej wypada, lub wręcz pęka.

Zdjęcia podczas ich zabaw jest strasznie ciężko robić, bo gdy mnie zobaczą i usłyszą otwierane okno lub drzwi, to momentalnie przerywają i do mnie lecą, zdjęcia więc są robione przez brudne okna i drzwi, dlatego niewyraźne. Tak przy okazji, to u góry zdjęcia są z wczoraj, a te ze śniegiem są z dziś, tyle u nas napadało!

A teraz o koniach, w poniedziałek jak już wspominałam byłam w mieście, kupić między innymi kantary nowe i już je zacząć zakładać, aby konie całkiem nie zapomniały co to takiego, miały w sumie kilku miesięczna przerwę. W końskim sklepie kupiłam nowe kantarki, dla koników moich nr 2, i tam doszło do rozmowy z pewnym panem "koniarzem", mówię mu że kantarki mają słaby konstrukcyjnie punkt i pękają, on mi na to abym wykastrowała konie, zaczynam mu tłumaczyć, że są za młode i dla ich jak najlepszego rozwoju (dot. tej konkretnej rasy), należy poczekać, tym bardziej, że nie są to konie na sprzedaż, a dla mnie do końca życia, więc chcę zminimalizować błędy. Ten pan mi na to mówi, że to najwyższy czas na kastrację, że na dwulatkach to już się jeździ, tłumaczę mu że to rasa, która pełen rozwój psychofizyczny osiąga między 3 a 5 rokiem życia, a pan mi mówi, że nieprawda, dalej więc mu tłumaczę i mówię o swoich doświadczeniach w układaniu koni, a on mi mówi, że tej rasy nie lubi, że konie są trudne do ułożenia i uparte, mówię mu, że nie ma racji opowiadam fakty z ich układania, opisuję zachowanie, tłumaczę, że układam sama. Po jakimś czasie dotarło do człowieka, że wiem o czym mówię i mam już spore doświadczenie i wiedzę, i mówi ten człowiek do mnie, że on to nie ma czasu na pracę z końmi, że jeśli go koń nie chce posłuchać to siłą osiąga to co chce i nie ważne czy idzie koń na dwóch czy jednej nodze, ważne że ma iść na siłę, bo on chce!!! Powiedzcie sami po co takiemu człowiekowi własne konie, skoro nie ma dla nich czasu, skoro znęca się nad nimi, koń nie chce iść z nim bo się go boi, lub nie rozumie czego on od niego chce, bo nigdy nikt go tego nie nauczył, robienie mu krzywdy w tym momencie wywoła tylko i wyłącznie większy lęk i przerażenie. Nie lepiej pojechać do stadniny i tam pojeździć, lub trzymać w dobrym hotelu z profesjonalną obsługą, skoro i tak nie ma czasu na zajmowanie się końmi, a lubi jak to sam powiedział poczuć wiatr i pęd konia. Przygotowuję moje konie dla mnie i męża do rajdów, wiem że na wyprawy będę jeździć nie na zastraszonej maszynie do jazdy, a na przyjacielu, któremu będę mogła zaufać.

Małe...

2012-02-15T05:33:00.000-08:00

Pierwszy poród był dla mnie szokiem, ale to co się stało później przekroczyło wszelkie granice. Nie chcieliśmy aby nasze kozy miały małe, chcieliśmy je rozdajać bez porodu, a tu takie zaskoczenie i to spotkało właśnie nas, osoby zupełnie niedoświadczone w temacie! Teraz przechodzę do sedna, jak wiecie, a jeśli nie to już mówię, nie ma mnie w domu średnio raz, dwa razy w tygodniu, kiedy to jadę do miasta zrobić zakupy i pozałatwiać różne sprawy, nie było mnie w czwartek, gdy miał miejsce pierwszy poród i nie było mnie popołudnie całe w poniedziałek, gdy koza urodziła resztę! Wchodzę jak zwykle po powrocie do zwierząt, a tam kolejne małe, jedno martwe, nawet nie umyte przez matkę, a drugie czyściutkie i żywe, tylko słabe, ponieważ koza matka jest słaba i dostaje zastrzyki z wapna, to na wszelki wypadek zabrałam małe do domu, jest słabe, ale chodzi, wstaje, je jak oszalałe!!! Teraz wiem na pewno, że to pierwsze nie miało szans najmniejszych... Dlaczego taki skomplikowany poród musiał przydarzyć się właśnie nam, ludziom bez żadnego doświadczenia... Tak czy inaczej, Małe żyje!!! i wygląda na to, że żyć będzie!

2012-02-12T08:23:00.000-08:00

Kózka umarła wczoraj rano, nie miałam siły od razu tego napisać, choć wiem, że nie miała większych szans (weterynarz tak twierdzi), to i tak jest to przykre, że takie nowe życie nie miało szansy zaistnieć. Pomaganie innym nie tylko zwierzętom jest bardzo kosztowne emocjonalnie, dlatego większość osób nie podejmuje prób, wolą sobie wmówić, że to i tak nic nie da, albo że nie warto, bo tylko cię wyzwą, przyznam, że to bardzo kusząca postawa, choć mam nadzieję, że nigdy jej nie ulegnę. Ile razy słyszałam gdy mówiłam - ta matka nie ma na jedzenie dla dziecka, - zostaw jeszcze cię wyzwie, - daj spokój, pewnie ma, - ty jej dasz, a ona/on przepije. Dziękuję za każdym razem, za siłę, która pozwala mi podejść i zaproponować pomoc, choć to niełatwe, dziękuję za to, że jestem w stanie podnieść zakrwawione zwierze z ulicy i walczyć o jego życie, często ponoszę porażkę, ale wiem jedno - warto, a komu dziękuję ? nie wiem, choć mam wielką nadzieję, że jest w tym wszystkim jakiś sens, choć jaki miało sens powołanie do życia tej maleńkiej kózki, nie wiem, nie znajduję odpowiedzi. Dziękuję Wam wszystkim bardzo, dziękuję, że jesteście, że rozumiecie, i że mam komu zwierzyć się z tego wszystkiego, komuś kto mnie zrozumie, bo tak jak ja kocha zwierzęta i wybrał życie na wsi.

...

2012-02-10T12:04:00.000-08:00

Nowy kot, nazwaliśmy go Maciuś, bo jakoś z grubymi kotami mi się kojarzy to imię

Arrowek wylizujący kózkę

...i od czego mam zacząć... może od początku, tak więc wróciliśmy wczoraj do domu wieczorem z Piotrkowa, ale nie źle zaczęłam. Na początku powinnam wspomnieć o tym, że moja ukochana koza zaniemogła od jakiegoś czasu i nie wstawała, myślałam, że to kwestia zimna i przeziębienia zaczęłam dawać do oporu ziarno i myślałam, ponieważ miała apetyt i była ożywiona, że samo przejdzie. Wracając do opowieści, wróciliśmy wczoraj, poszłam do zwierząt na noc napoić i nakarmić, do koni, później do kóz, wchodzę, a tam coś leży w rogu, pomyślałam co te cholery tu znów narobiły. Podchodzę, a tam leży maleńka kózka w resztkach błony, bez kontaktu, prawie zamarznięta na śmierć, zarwałam z siebie kurtkę, szalik, owinęłam maleństwo, zaczęłam krzyczeć do Michałka aby mi pomógł, że kózka jest, że prawie zamarzła i ledwo żyje. Michałek wpadł do koziarni, próbowaliśmy przyłożyć ją do kozy aby mleka się napiła, ale zero reakcji, kazałam mężowi zadzwonić do weterynarza, a kózkę zabraliśmy do domu. Była tak lodowata, że nóżek nie mogłam jej rozgrzać własnymi rękoma kilka godzin, obłożyliśmy ją butelkami z gorącą wodą, okryliśmy czym się dało i przed kominek, poleciałam zdoić matkę, a tu małe nie ma odruchu ssania. Dziś Michałek przywiózł mleko dla ludzkich niemowląt i butelkę z apteki, bo tak poradził weterynarz (matka koza ma mało mleka i słabe), małe odrobinkę ssie, choć czasem trzeba na siłę, w nocy co dwie godziny dawałam strzykawką mleko matki. Maleństwo dalej jest strasznie słabe, co jakiś czas próbuje wstawać, ale nie ma siły poderwać się na nóżki, większość czasu śpi. Mam nadzieję, że przeżyje. Jutro jedzie Michałek po odżywki dla matki, sprzedawca kóz nie powiedział nam, że może być w ciąży i pewno sam nie wiedział, bo mówił kiedy można je dopuścić i aby doić i ja głupia doiłam ciężarną kozę, bo nie miałam pojęcia, że jest w ciąży i to na dokładkę moja ukochana koza... Wczoraj w domu pokazałam Arrowkowi kózkę, a on myślał, że to jedzenie!! dostał ślinotoku, złapał ją przednimi zębami aby wyciągnąć spod okrycia, a tak się przy tym ślinił i oblizywał i miał dziki wzrok, taki jak zawsze przy zdobyczy jak wróci z polowania, złapałam go za skórę na karku i odciągnęłam, powiedziałam FE i że niewolno. Zwierzęta chyba nigdy nie przestaną mnie zaskakiwać, dziś Arrowek wylizał całą kozę z resztek zaschniętego śluzu (ja jej wczoraj nie chciałam męczyć i tylko z grubsza przetarłam) i leżał przy niej i opiekował się nią tak jak kocicami po porodzie, jak to możliwe, że zrozumiał, że to nie posiłek a członek naszej zwierzęcoludzkiej rodziny, nigdy tego nie zrozumiem, jest coś w rasach prymitywnych wyjątkowego i magicznego, mówi się o koniach, że najbardziej lubią święty spokój i dystans taki osobisty bezpieczny, moje konie cały czas za nami łażą, ale nie tylko patrzą, ale i nawiązują ciągły kontakt fizyczny, zaglądają mi w torby z zakupami lub śmieciami jak psy, Michałek od furtki do domu nie może wejść, bo biegną do niego się witać i obwąchują go po powrocie, a najchętniej weszły by z nim do domu. Husky, który rozumie, że zając, sarna, kura, to coś innego niż nasze stado rodzinne, koty, które tak bardzo kocha i teraz ta wylizana maleńka kózka, którą najpierw chciał zjeść... Moje konie dwa dni wcześniej, gdy przysiadłam na drabinie w słońcu z kotami się popieścić, przyszły do mnie spać, choć zawsze robią to w drugim końcu podwórza, tam gdzie są osłonięte ścianą z dwóch stron, musiałam udawać, że też śpię, a zmarzłam przy tym okrutnie, dobrze, że konie krótko podsypiają. Wczoraj wracaliśmy z nowym kotem z Piotrkowa, znajoma z pracy męża powiedziała, że w piwnicy dokarmia kota bezdomnego i czy byśmy go nie wzięli, pojechaliśmy, kot jest tłusty domowy niewykastrowany, a jego mocz śmierdzi tak okropnie, że tego nie da się opisać, więc nawet nie będę próbować, może dlatego ktoś go wyrzucił... na razie jest w domu i cały czas śpi w jednym miejscu, nawet nie wiem czy coś je i pije, bo cała moja uwaga jest skupiona na kózce, wydaje mi się, że z misek nie ubywa... żeby tylko koza przeżyła...

"Rozkoszny" Arrowek!

2012-02-06T14:25:00.000-08:00

Bywają dni, że mój pies bywa "rozkoszny" i dziś właśnie był taki dzień! Wreszcie miałam chwilę dla siebie i mogłam obić podnóżek (foto zamieszczę na drugim blogu), nastawiłam sobie więc w starym kinie "Czy Lucyna to dziewczyna", oraz "Jadzia" i wzięłam się do mocowania tkaniny, Arrowek cały dzień za mną chodził i nawet na chwilę nie chciał być sam, czy to na podwórzu, czy w domu istne utrapienie, więc jak już się położył w łóżku i miałam chwilę spokoju to byłam przeszczęśliwa. Muszę tu jeszcze dodać, że Arrowek w te dni musi uczestniczyć we wszystkim co robię, a jak usiądę gdzieś na chwilę to momentalnie szczeka na mnie abyśmy coś porobili razem albo choć ja a on się poprzygląda. Tak więc wracając do opowieści, jak już się położył w naszym leżu, to napawałam się świętym spokojem, nagle słyszę, że coś obrywa i pluje, wpadam do sypialni, a ta cholera zżera moje buty Emu, a takie były cieplutkie... właśnie chwilę wcześniej myślałam, że wszystkich muszę do nich zachęcić, bo nawet w mrozy -30 stopniowe na gołą nogę założone grzały niesamowicie, a tu ta świnia jedna zżarła moje buty... Wiedział, że zrobił źle ale jak buta zabrałam, to poleciał za mną go odebrać, później przyniósł oficjalnie drugiego do mnie do salonu na podłogę, gdzie robiłam podnóżek i skoro już się wydało co zrobił, to drugiego postanowił obrobić w towarzystwie - no już nie złość się, choć razem obgryziemy drugiego - to można było wyczytać z jego bezczelnego pyska! Położył mi się na nogach i zaczął obgryzać, ale po jakimś czasie buty mu się znudziły i postanowił zająć się moimi skarpetkami!!!

ZAMARZAMY!!!

2012-02-04T07:02:00.000-08:00

Dosłownie zamarzamy! Wczoraj do wanny cofnęła się woda z rur!!! ubikacja pełna wody, pralka włączona i piana idzie z uszczelki przy rurce odprowadzającej, myślę szambo przepełnione, dzwonię po szambiarkę, a tu nie dość, że kupa wezwań, to jeszcze wszystkie nieczynne - zepsute i zamarznięte, zarówno te gminne jak i prywatne... ktoś rzucił pomysł, że może odpowietrznik się zapchał. Poszłam za dom, a tu odpowietrznik zamarznięty na pół metra!!! Wzięłam z kotłowni drąg metalowy i próbowałam się przekuć, ale nic z tego, dopiero wrząca woda pomogła, musiałam gotować wodę, wlewać i podkuwać i tak cztery pełne czajniki, pomogło, woda zeszła. Tylko teraz nie wiem czy na koniec nie przebiłam drągiem rury odpływowej, ale to już się okaże jak odmrozi ziemię i będzie można odkopać, wtedy też obłożę je ocieplaczem, rury oczywiście. Mam zdecydowanie dość zimy!!!! Ziemia jest tak zmarznięta, że słychać końskie kopyta, właśnie mąż mi powiedział, że w kotłowni koty nabroiły i mają zakaz tam wchodzenia, zagroziłam, że będą spać w domu, poskutkowało, groźba jest nadal ale dotyczy przyszłej zimy. Koty rzeczywiście wspinają się na instalacje bo tam jest cieplej i coś tam zepsuły, trudno Michałek będzie musiał naprawić - ja wczoraj rury, to on dziś instalację, ale kiedy to się wreszcie skończy, te okropne mrozy, pierwszy raz w życiu w tym roku widziałam koksowniki, w których palił się ogień porozstawiane na ulicach Łodzi...

Niezwykłe zjawisko!

2012-02-03T02:40:00.000-08:00

Przez to całe zamieszanie w naszym życiu z Daszą, zupełnie zapomniałam spytać czy Wy również wczoraj widzieliście "diamentowy pył"? Ja to niezwykłe zjawisko obserwowałam pierwszy raz w życiu, jest to coś cudownego nie do opisania, jak z bajki. Wygląda to tak, że z nieba naprawdę leci diamentowy pył, delikatny maleńki mieniący się w słońcu jak prawdziwe diamenty, spada z nieba niezwykle powoli i sprawia wrażenie jakby magia roztaczała się dokoła. To niezwykłe zjawisko powstaje przy bardzo niskich temperaturach, gdy chmury są bardzo wysoko, diamentowy pył, to maleńkie kryształki lodu spadające z nieba. Nawet nie próbowałam robić zdjęć, bo byłam pewna, że nie uda mi się uchwycić nie tylko kryształków, ale i niesamowitej atmosfery, która temu towarzyszyła.

Dasza

2012-02-03T01:37:00.000-08:00

No i coś Ty narobiła Anetko??? Wysłałaś mi namiary na psy do adopcji, a my już się staramy o Daszę z Fundacji zajmującej się bezdomnymi Huskymi, zakochaliśmy się od pierwszego wejrzenia, jest tak bardzo podobna do naszego Arrowka... Teraz bardzo się denerwuję aby nas zaakceptowano jako nową rodzinę dla Daszy. Teraz muszę opowiedzieć jak to było, kiedy my kupowaliśmy dwa lata temu Arrowka, to był to czysty przypadek, zadzwoniliśmy o Owczarka niemieckiego, a zaproponowano nam Huskiego, mnie się kiedyś dawno Husky śnił, więc uznaliśmy to za przeznaczenie. Okazało się, że są to zupełnie inne psy od całej reszty, niesamowicie łagodne i przyjacielskie, ale i dzikie i jakkolwiek to paradoksalnie brzmi, to tak jest! Teraz jak już jest jeden łobuz, to koniecznie musi być drugi, chcieliśmy małą młodą suczkę, ale po tym jak przejrzałam linki od Anetki nie mogłam uwierzyć, że jest tyle bezpańskich Huskych i postanowiliśmy adoptować z mężem Daszę, to pies, który od wielu miesięcy nie ma prawdziwego domu, a i nawet nie wiadomo czy kiedykolwiek miał, jest to prawdopodobnie 4, może 5 letni pies. To będzie pierwsze nasze świadomie wzięte zwierze już dorosłe, do tej pory bałam się psów i w ogóle zwierząt z "nawykami", dlatego młode konie, ale jest coś w tej Daszy takiego, że muszę ją mieć, bo wiem, że ona tak długo nie miała domu, bo czekała na mnie, ankieta już wypełniona i wysłana, teraz czekamy...

...zima...

2012-02-01T02:20:00.000-08:00

Znalazłam zdjęcie Arrowka jak był malutki, od psiego dziecka to to było widać, że łobuz, jedno oko bursztynowe, drugie błękitne i zawsze udawał groźnego! Tak na marginesie, to tu na zdjęciu jest wyraźnie widać dlaczego Arrow.

Czy wszyscy mają już tak bardzo dość zimy, czy tylko ja? mam wrażenie, że to retoryczne pytanie, choć może się mylę i umykają mi jakoś te uroki okropnego mroziska... Nawet koni nie mam ochoty uczyć nowych rzeczy, ani w ogóle na nic nie mam ochoty. Niby słońce, niby ładnie, ale tak okrutnie zimno!!! a tu straszą mrozem do -30, jak ja to wytrzymam??? Pamiętam jak jeden z chłopów okolicznych parę tygodni temu powiedział nam że idą straszne mrozy, ale mieliśmy ubaw z mężem... Postanowiliśmy dokupić suczkę Husky, a tu ustawa weszła o jakimś zakazie handlu psami nie z hodowli, a my nie chcemy z papierami, a i cena pewnie będzie inna... może ktoś z Was słyszał o małej Husky do "oddania" po kosztach, no bo do sprzedaży nie mogę napisać, bo ponoć nie wolno! Tak czy inaczej z chęcią nabędziemy suczkę malutką, mamy ogromna nadzieję, że owa panna zwiąże naszego uciekiniera z siedliskiem na stałe. Idę palić w piecu, jak ja to lubię....

2012-01-27T11:39:00.000-08:00

Tak, dzisiejszy dzień zdecydowanie należy do tych "lepszych", próbuję od 17 tej napalić w centralnym i wykąpać się... jest 20:20 i dalej piec przygasa... zdecydowanie mam dość! Lisiak uparł się aby zamordować Arrowka, poluje na niego strasznie, a jak już się dorwie to gryzie okrutnie i próbuje go rozdeptać, muszę psa zasłaniać własnym ciałem. Kociczki moje rozebrały się z ubranek, musiałam zadzwonić do weterynarza i spytać czy mam je koniecznie w nie wkładać z powrotem, okazało się, że nie. Mróz straszny w domu nie najgorzej, bo kominki grzeją, ale ciepłej wody na kąpiel nie ma, usiadłam więc do komputera i cóż ja Wam mogę dziś pokazać, konie z dziś i wylizane okna, choć nie wiem czy jest sens, bo są tak okropnie wylizane przez konie, że nic nie widać, ale co tam!

Przepraszam Wszystkich

2012-01-26T11:06:00.000-08:00

Przepraszam wszystkich za tak długie milczenie, zwłaszcza Agniechę naszą, która się martwiła, jesteś kochana, nawet nie wiesz jak to miło, gdy ktoś myśli o tobie. Kociczki coraz lepiej, czarna zniosła wszystko o wiele gorzej i dłużej dochodziła do siebie, ale teraz obie wariują i aż strach się schylić, bo zaraz na rączki i na rączki, istny dom wariatów! Moje konie ukochane dalej łażą po siedlisku i szkudzą strasznie, dziś wylizały mi wszystkie okna, jak sobie pomyślę o myciu... Trudno kiedyś przyjdzie wiosna! To niesamowite, że o wiele lepszy kontakt mam z Lisiakiem niż Dżygitem, dziś starałam się je zacząć uczyć biegania za mną na komendę idzie opornie, zwłaszcza Dżygitowi. Lisiak natomiast biega za mną nie zawsze i szybko mu się nudzi, ale łapie o co chodzi, a to najważniejsze, na pomysł uczenia ich takiej zabawy wpadłam po ucieczce, jak to Lisiak pobiegł za mną i dał się sprowadzić tym samym na siedlisko i tak właśnie sobie myślę, że to bardzo praktyczne byłoby gdyby za mną zechciały biegać, jutro więcej relacji, muszę jeszcze dziś dziewczyną napisać o politurze, bo obiecałam i nic, ale to już na drugim blogu będę przepraszać.

szpital w domu...

2012-01-21T09:17:00.000-08:00

Dziś dwie moje koteczki miały sterylizację... okropnie się czuję, choć wiem, że to konieczne, to jednak okropnie. Pewnie to obłudne z mojej strony zadawać sobie pytanie - czy mam prawo podejmować takie decyzje...? Przecież świnki, czy krówki nie pytam - czy miałaby szanowna krówka coś przeciw aby posłużyła mi dziś za tatarek, na który mam straszną ochotę na kolację...? hmmm... dalej nic nie rozumiem z tego świata, dlaczego jestem zdolna do takiej paradoksalnej moralności?! Nic to, wracając do kociczek, pomalutku wracają do siebie, już nawet niuchają za jedzeniem, ale to ewentualnie dopiero późnym wieczorem. Konie oczywiście siedziały dziś cały dzień w stajni (jutro mnie pewnie sklną), dziś nawet na moment u nich nie byłam, Michałek napoił je i podrzucił im kostkę siana, to samo z kozami, ja cały czas jeszcze pilnuję kotek, aby nie skakały i nie próbowały rozbierać się z ubranek ochronnych, cięcia mają nieduże, więc mam wielką nadzieję, że szybciutko wszystko się zagoi.

...uciekły... ale wróciły!

2012-01-17T06:53:00.000-08:00

A ostatnio tak miło wspominało mi się ich ucieczkę... Pamiętam, jak opowiadałam "koniarzom", a oni mnie pocieszali i mówili, że jeszcze nie raz mi uciekną i opowiadali swoje przygody z uciekinierami. No i kiedyś musiał być ten następny raz niestety. Zdarzyło się to wczoraj wieczorem, konie już od jakiegoś czasu chciały wrócić do stajni, wiem bo stają wtedy przy bramce i to oznacza "chcemy już do domu", a ja sobie wrednie pomyślałam dobra dobra, pociekajcie jeszcze trochę... mąż wrócił w tym czasie do domu, ja ze spaceru z psem, po jakimś czasie Michałek mówi, że jeszcze po brykiet do auta skoczy, wraca i pyta - chowałaś konie do stajni? nie odpowiadam, a on na to - no to uciekły, bo ich nie ma. Wyskoczyłam z domu, mąż za mną, krzycząc że objedzie wieś, ja że pójdę polami, obiegłam wybieg, żeby sprawdzić gdzie jest pastuch przerwany, znalazłam i końskie kopyta, ślad mi się urwał na skraju naszych pól, więc zaczęłam wrzeszczeć Lisiak i biec przed siebie, zamajaczyły mi dwa kształty w oddali, pobiegłam do nich a one już do mnie wracały. Były bardzo pobudzone, bez kantarów, ja miałam tylko uwiązy w ręku, Lisiak biegał dookoła i nie dawał się przywołać, udało mi się złapać Dżygita, ale ręce tak mi się trzęsły, że nie byłam w stanie zrobić pętli na szyję i tylko przerzuciłam uwiąz luźno przez szyję, a on grzecznie dał się poprowadzić na siedlisko za bramę, jak to Lisiak zobaczył zaczął się denerwować, ale dalej pobudzony biegał w odległości ok. 200 metrów od siedliska. Pobiegłam więc w jego kierunku, zaczęłam nawoływać choć Lisiak! i sama biec w kierunku bramy, a on spokojnie już pobiegł za mną do samej stajni. To już inne konie niż na początku i jak się mi bardzo przydało uczenie chodzenia ich na "lassie", czyli z pętlą na szyi, a był to zwykły przypadek, miałam złe kantary, które poprzerywały się bardzo szybko i zostałam bez, musiałam więc sobie radzić. Przydaje się też nauka prowadzenia konia z obu stron, znawcy mówią, że konia prowadzi się z lewej strony... Powiem tak, moje od początku były prowadzane z obu i nie robi im to różnicy, o co więc chodzi, o to że praworęczne osoby wsiadają na konia od lewej, aby było wygodnie manewrować prawą stroną ciała, ja natomiast czytając o układaniu konia do hipoterapii dowiedziałam się, że koń taki powinien być nauczony z dwóch stron. Moim zdaniem uczenie konia zmiennych sytuacji i odczulanie go na wszystko co nam tylko przyjdzie do głowy jest bardzo korzystne, bo dochodzi do różnych sytuacji, wystarczy sobie wyobrazić, że mamy zranioną rękę i musimy konia poprowadzić drugą z odwrotnej strony, dla nienauczonego konia będzie to bardzo stresogenne, będzie to nowa sytuacja, a już w terenie, lepiej nie mówić. Koń przystosowany do tego, że może być różnie, że również mogą mnie na lassie prowadzić i zmieniać strony w trakcie tego zabiegu niczemu się nie dziwi. Ja na przykład często w trakcie prowadzenia konia, a to odganiam kota, a to otwieram furtkę z klucza, a to całuję mojego konia po szyjce i mówię do niego czule, robię wszystko co się da jednocześnie korygując jego złe zachowania, lub uspokajając jeśli w otoczeniu znajduje się coś nowego na co koń reaguje strachem. Tak więc polecam wprowadzać też nowe przeszkody, moje konie muszą przechodzić obok białego prania na sznurku powiewającego, obok worków z miałem, obok samochodów i jeszcze wielu innych dziwnych rzeczy. Jak tylko koń prostuje szyję, dla mnie jest to sygnał że zinterpretował zagrożenie i natychmiast mówię do niego uspokajająco, koń wtedy już zwykle nie ma lęku, tylko ostrożną ciekawość, obwąchuje i bada zębami najczęściej, lub przechodzi obojętnie, jednak za każdym razem gdy chce poznać nową rzecz napotkaną pozwalam mu tyle ile chce czasu na tym spędzić, jak skończy, mówię choć i idziemy dalej. Dziś uciekiniery siedzą na siedlisku bo ogrodzenie trzeba naprawić i robią swoje porządki, czyli przeganiają koty z podwórka, obgryzają drzewka, kopią w ziemi... i jak tu mieć ładny ogród...?

Użycie siły wobec koni, a znęcanie się nad nimi

2012-01-16T05:51:00.000-08:00

Gdy chcemy konia na cokolwiek odczulić, to najpierw musimy mu dać to obejrzeć i obwąchać, a następnie pokazać stopniowo, że owo coś może się różnie "zachowywać". Na zdjęciu odczulanie na wystrzały, bardzo przydatne w okolicach Nowego Roku, najpierw strzelaliśmy z dużej odległości, później z mniejszej, a w końcu weszłam na wybieg i tam przy koniach zaczęłam strzelać, teraz można przy nich strzelać, a one dalej jedzą siano.

Myślę, że rozmawiając o naturalnym jeździectwie, zapominamy, że siła i ból w świecie zwierząt jest czymś naturalnym i bardzo zrozumiałym sygnałem. W świecie nie tylko koni, ale i zwierząt ból jest sygnałem (językiem), między jednostkami, który występuje w sposób naturalny. Kocice na przykład uczą swoje małe, aby podczas zabawy nie przekraczały granic między zabawa - walka, nie tylko sygnałem dźwiękowym (prychnięcie), ale i uderzeniem łapą ze schowanymi pazurami. To jest świetny przykład, ponieważ obrazuje różnicę pomiędzy karceniem w zwierzęcym języku, a czynieniem krzywdy. Klaps zaboli, ale nie wyrządzi krzywdy, gdyby pazury były wyciągnięte, doszłoby do uszkodzenia ciała i zrobienia krzywdy. Do czego zmierzam, zanim nasze zwierzęta, w tym przypadku konie, bo do nich chcę się odnieść, zrozumieją komendy głosowe i nauczą się tym samym naszego języka, musimy używać dla nich języka zrozumiałego. W stadzie zarówno matka jak i inne konie dają znać gdy małe zaczyna łamać zasady ugryzieniem, to bardzo ważne ponieważ również ustala hierarchię, gdy mamy do czynienia z młodymi ogierami, to one właśnie siłą próbują sobie nas podporządkować. Mój ogier dominujący Lisiak, próbował mnie sobie podporządkować przechodzeniem po mnie, wciskaniem mnie w ścianę, bardzo bolesnym gryzieniem, kopaniem przednimi kopytami, nawet był moment, że Dżygit chciał mnie niżej zepchnąć w hierarchii stadnej bolesnymi ugryzieniami w tyłek, nie mogłam się odwrócić choć na małą chwilę. Co mi pozostało... udowodnić mu, że jestem szybsza, zwinniejsza, przez co bardziej inteligentna i to ja jestem przewodnikiem stada, więc ugryzienie - klaps w pysk, kopnięcie, bądź jego próba skarcenie bacikiem w nóżkę, która próbowała kopnąć i komenda głosowa, ja wprowadzam swoje własne, bo to nie konie na sprzedaż, więc to mnie ma być wygodnie, gdy nie wolno im czegoś zrobić jest komenda "FE". Muszę tu zaznaczyć, że moje konie nigdy, ale to absolutnie nigdy nie zostały zbite!!! mówimy tylko i wyłącznie o karceniu!!! W tej chwili wystarczają tylko komendy głosowe, ale dlatego, że moje konie je rozumieją, przełożyć język ludzki na koński można tylko i wyłącznie używając końskiego do tłumaczenia. Zamieściłam ten wpis, ponieważ ludzie, którzy mają konie często boją się powiedzieć wprost, że konia należy skarcić klapsem, a nie ma w tym niczego złego, to jest jego język i nie robi mu krzywdy. Na koniec żeby nie było wątpliwości co do moich metod wychowawczych, oświadczam, że jestem przeciwniczką tzw. łamania konia siłą i biciem!!! jest to bardzo powszechny obyczaj na wsi i bardzo głupi! Ale język musi być dostosowany do rozmówcy, aby ten miał szansę go zrozumieć, kocham moje konie ponad wszystko i przede wszystkim skupiam się na budowaniu relacji, po każdym skarceniu, gdy koń odpuścił od ataku, był przywoływany i nagradzany głaskaniem lub ukrytym łakociem końskim. Te metody w moim przypadku z ogierami bardzo się sprawdzają, po dzień dzisiejszy moje konie nie miały wędzidła w pysku, więc jak się spłoszą, uspokajane są tylko głosem. Teraz przypomniała mi się jeszcze jedna ważna rzecz, koń na zagrożenie reaguje ucieczką ( hucuły podobno są wyjątkiem od tej reguły, ale ich pochodzenie to tłumaczy) i dlatego nie należy go karać za to że się boi, trzeba go uspokoić, jest to bardzo łatwe jeśli koń nam ufa, dlatego przy młodym koniu długi uwiąz, popuścić jeśli się spłoszy i powtarzać to wszystko co mówiliśmy i takim samym tonem, jaki stosowaliśmy odczulając konia na torebkę foliową, białą płachtę itp. , jeśli koń nam ufa, to uspokoi się szybciutko. Nie jestem wybitnym znawcom, w kwietniu minie rok odkąd mam konie, ale moje metody są wypróbowane, może można lepiej i innymi metodami, ale wiem, że ja z moimi końmi tworzę jedno stado.
Takie małe Post Scriptum jeszcze, konie to silne zwierzęta, często nie chcą nam zrobić krzywdy, ale ich siła, to co w ich "poczuciu" jest delikatne, i znaczy odczep się dla nas jest bardzo bolesne. Zdarza się, że koń bierze naszą odzież w pysk, lub zęby, ale jest to wynik zniecierpliwienia, chęci zabawy, badania nowych rzeczy, przyjaznego poczochrania nas pyszczkiem (robi wtedy takie śmieszne usteczka), natomiast bezwzględnie i natychmiastowo musimy zareagować gdy koń gwałtownie gryzie i ucieka, bądź robi nam krzywdę przyjmując jednocześnie postawę chroniącą jego. Wtedy to oznacza, że jest to zwyczajny agresywny atak i musimy się bronić, absolutnie nie wolno tego zlekceważyć, natychmiast musimy konia skarcić, lub wywołać posłuszeństwo. To już będzie wszystko, matko jak ja tu dużo piszę... i skończyć nie mogę...

...u mnie dalej zima...

2012-01-15T06:06:00.000-08:00

Tak, u mnie dalej zima, właśnie przypałętał się jakiś pitbulowaty pies, którego nakarmiliśmy, a teraz z kością poszedł sobie, może znów do domu, a jak nie ma domu, to pewnie przyjdzie znów na jedzenie i wtedy będziemy się zastanawiać. Strasznie się przeraziłam, ale nie samym psem, a reakcją moich kotów na tego przecież obcego psa, który mógł być niebezpieczny. Podeszłam do ogrodzenia ostrożnie, łagodnie przemawiając do gościa, a moje koty za mną podchodzą do tego obcego psa i z ciekawością obwąchują mu pyszczek, zamarłam z przerażenia, patrzę na psa, a pies przyjaźnie macha ogonem... ale przecież mogło być inaczej i dopiero wtedy tak dogłębnie zrozumiałam co miał pan Andrzej Puchała na myśli mówiąc "aż za bardzo", kiedy spytałam go (pokazując jednocześnie ich reakcje) - czy moje konie są dobrze odczulone i czy widzi jak mi ufają i niczego się nie boją. Tak, nie zawsze jest bezpiecznie i nie wszyscy są niegroźni, dotyczy to zarówno nas ludzi jak i zwierząt, trzeba być jednak ostrożnym i zachować choć w minimalnym stopniu instynkt samozachowawczy. Moje konie - nie chcę się zagalopować, ale mam wrażenie że ufają mi "za bardzo"... ale myślę też sobie, że w tym przypadku jest inaczej, bo to moje konie do końca życia, ale gdyby miały trafić w inne ręce, mogłoby być różnie. Ale ja nie o tym chciałam dziś pisać, tylko ten pies tak mnie strasznie rozkojarzył, nic to! zaraz to naprawimy i wrócimy do tego co ma być! Chciałam dziś opisać kolejne mity, choć jak się tak zastanowię, to troszkę to o czym chcę napisać jest powiązane z tą dygresją wcześniejszą, jeszcze mi się przypomniało, podczas mojej krótkiej przygody ze studiami prawniczymi, miałam przyjemność uczestniczyć w wykładach z logiki prowadzonych przez prof. Omyłę, cudowny człowiek szalenie miły i inteligentny, jego podręczniki, świetnie się czytało, a 90% wykładu, to były różne anegdoty śmieszne z jego życia, choć był tak wybitnym wykładowcom, że 10 % wykładu wystarczało w zupełności do przekazania nam niezbędnej wiedzy, A teraz wracam do tematu!!! Moje kochane koniki już praktycznie nie są przyczyną stresu, ale pojawił się ostatnio w mojej relacji z nimi lek związany z odrobaczeniem, które miałam robić sama pierwszy raz. Najpierw pytałam wszystkich, którzy mają konie jak to się robi, usłyszałam o łapaniu za język, co mnie wpędziło w strach straszny, no bo niby jak tu konia za język złapać? Później udałam się do weterynarza u, którego zakupiłam preparat, ten ostrzegał mnie, że jeśli stanę na wprost konia, to mnie kopnie, więc z boku. Ja do tej pory miałam doświadczenie z psem i instynktownie postąpiłam tak samo, stanęłam naprzeciw konia złapałam za pysk, wepchnęłam tubkę z preparatem z boku i wstrzyknęłam, nie smakowało im, więc podniosłam mu głowę do góry żeby przełknął i po sprawie! Ja sobie zdaję sprawę, że teraz to kwestia zaufania i relacji między mną a końmi, ale tak łatwo było wszystko zepsuć... Gdybym dała się zastraszyć, zniechęcić, to tak niewiele by brakowało abym pozbyła się tak cudownych chwil i emocji związanych z hodowaniem własnych koni. Nie trzeba nikogo straszyć, ludzie nie mający pojęcia wynikającego z własnego doświadczenia nie powinni wypowiadać się z pozycji autorytetu, ferować wyroków i siać paniki. Jedyne co jest potrzebne "młodemu", dopiero zaczynającemu hodowcy, to dobra praktyczna rada i odrobina życzliwości, ale muszę przyznać z żalem, że o tą trudno w środowisku tzw. koniarzy, dopisują filozofię, a często nie mają wiedzy, posługują się sloganami, tworzą mity, chyba aby z samych siebie zrobić bardziej wyjątkowych i elitarnych, a często mają konie tylko dla zaspokojenia wybujałych ambicji, a same konie traktują bardzo przedmiotowo. Pamiętam jak mój mąż zaczął poznawać środowisko i ze zdziwieniem powiedział mi, że pasjonatów to w nim praktycznie nie ma, a sposób traktowania i podejście do tych wyjątkowych zwierząt go zszokował. Posiadanie własnych koni, to po prostu kawał wspaniałej przygody. Na koniec ukłon w stronę Stadniny Izery, bo to chyba jedyni ludzi, na których wsparcie mogłam liczyć, szkoda że tylko oni, a wiedzę musiałam zdobywać sama czytając książki.

Odrobina zimy

2012-01-14T02:57:00.000-08:00

No to mamy odrobinę zimy w tym roku, przynajmniej w centralnej Polsce, jest mrozik i troszkę śniegu. Sama już nie wiem czy cieszyć się czy nie, wtedy kiedy najbardziej liczyłam na śnieg czyli w okolicach świąt, było szaro i ciepło, a teraz gdy już z nadzieją spoglądamy w kierunku wiosny, to czy mamy się cieszyć ze śniegu... tak! bo wszystko jest lepsze od tej nieustającej szarzyzny, a i temperatura odczuwalna przy suchym mroźnym powietrzu nie jest taka straszna jak przy plusach, ale za to wielkiej wilgoci, z dwojga więc złego już lepiej ten mrozik. Arrowek pewnie najbardziej cieszyłby się z takiej strasznej zimy jak w zeszłym roku i dwa lata temu, jak on kocha śnieg! W zeszłym roku trzeba było się zastanawiać, która zaspa to Arrowek, bo zasypiał na podwórzu, a śnieg na niego padał i robił z jego ciałka wielką zaspę. Ktoś z wrażliwym sercem mógłby dostać zawału, gdy zaspa nagle podnosiła się do góry, otrzepywała i zaczynała szczekać. W tym roku to pierwsza zima z końmi, szaleją na wybiegu, a jest ślisko i troszkę się boję aby sobie nóżek nie połamały...

Następne dni c.d.

2012-01-13T15:24:00.000-08:00

Przyjechał weterynarz już taki praktycznie tylko od koni. Powiedział, że muszę mieć pomoc, chyba w głowie mu się nie mieściło, że mogłabym sama je czegoś nauczyć, zadzwonił do pana Andrzeja doświadczonego masztalerza z Bogusławic i mówi do niego - Ty słuchaj, mam tu takich co to ich z Tarpanami ożenili... trzeba im będzie pomóc i je wszystkiego nauczyć. Troszkę się przestraszyliśmy, no bo skoro mówi nam specjalista, że bez pomocy nie damy rady... Na szczęście cały czas byłam w kontakcie z hodowcami, od których kupiłam konie i oni byli takim buforem, uspokajali mnie, mówili że potrzeba czasu, pamiętam zwłaszcza jak jeden z nich powiedział mi - zobaczysz za parę miesięcy będziesz się z tego wszystkiego śmiać. Aha, zapomniałabym powiedzieć, że w międzyczasie jednemu zerwał się kantarek, a mieliśmy przykazane nie zdejmować im, bo nie wiadomo czy damy radę założyć z powrotem i czy one sobie pozwolą majstrować przy pysku. Ale rady nie było trzeba było kupić i założyć, pamiętam, że byłam zdziwiona, że tak łatwo poszło i dałam radę założyć sama, ręce mi się trzęsły strasznie. W tym samym czasie bardzo dużo czytałam o koniach, o naturalnym jeździectwie, jak pielęgnować konia, jak czyścić kopyta, o zabawach Pata Parelliego (jeża stosuję do dziś), czas mijał, a to nam coś wypadło a to pan Andrzej wyjechał, a to jakieś przeziębienie i tak półtora miesiąca, może dwa od wizyty pierwszej pana Andrzeja kiedy to obejrzał konie i zgodził się pomóc. Pan Andrzej przyjechał na drugą wizytę podczas to której miał już zacząć uczyć konie, ja mu mówię, że pokażę czego sama nauczyłam, zapinam uwiąz, pokazuję jak reagują na stój, choć, jak podają kopyta do czyszczenia, i pytam - to czego możemy je teraz uczyć, a pan Andrzej mówi - no chyba tylko czytać, bo jak na swój wiek to już wszystko umieją. Od tamtego czasu wszystko dalej robię sama przy moich koniach, tylko teraz z poczuciem spokoju, ze dam radę, bo to nic trudnego, wystarczy żelazna konsekwencja, ogromna dawka miłości i upór.

Następne dni...

2012-01-13T04:01:00.000-08:00

Następne dni były straszne. Poprosiliśmy aby do nas na konsultacje przyjechał weterynarz, który wcześniej zajmował się naszymi kozami, kotami i psem, przyjechał przywiózł pastę na odrobaczanie koni, ale bał się podejść do tych naszych dzikusków, Powiedział, że absolutnie nie mogę się końmi zajmować sama, bo na pewno sobie nie dam rady i musimy zatrudnić specjalistę, gdy wyszłam z pokoju, do mojego męża powiedział poważnym tonem, panie Michale, nie może pan żony samej z końmi zostawić, bo na pewno dojdzie do tragedii. Dni mijały końmi się zajmowałam, kolejne osoby mówiły, że nie damy rady sami, któregoś dnia przeprowadzam Lisiaka, który strasznie gryzł, co skutkowało bolesnymi siniakami, w każdym razie przeprowadzając go wyprzedziłam o krok i nagle czuję konia na plecach... odwróciłam się a on dziki pysk i wytrzeszczone oczy i dalej do przodu, nie zastanawiając się uderzyłam go z całej siły w pysk ręką, konia zdziwienie zatrzymało w miejscu, ja byłam przerażona... Zaczęłam na niego krzyczeć i ... Lisiak odpuścił, myślę, że to był krytyczny moment w naszej relacji, powiedzmy sobie szczerze ja ważę 45 kg, a Lisiak wtedy jakieś 250 kg,, gdyby nie zdecydowanie i desperacja z mojej strony nie miałabym szansy najmniejszej. Dostaliśmy namiary na weterynarza specjalizującego się w pracy z końmi i postanowiliśmy go poprosić o konsultację, oraz zastosowanie pasty przeciw robakom, w którą zaopatrzył nas nasz miły znajomy weterynarz.

Pierwsza przygoda

2012-01-10T14:24:00.000-08:00

Dziś moja serdeczna znajoma Ania, zapytała mnie w mailu, czy naprawdę nic nie wiedziałam o koniach, jutro jej odpiszę, a dziś opiszę co wydarzyło się dnia następnego. Oczywiście konie nie dały się prowadzić na uwiązach, więc kieszenie pełne marchewek i kroczek - marchewka, następny kroczek - jabłuszko i tak całą drogę ze stajni na pastwisko. Stanęło na tym, że na początku mąż będzie mi pomagał rano przeprowadzać konie, abym się nie męczyła sama, zaprowadziliśmy je na pastwisko (a trwało to długo, choć odległość nie jest duża), Mąż zapina sprężynę, a tu huk straszny, sprężyna się wypięła i konie wyszły, my za końmi dwa kroki, a one dwa kroki do przodu, aż zaczęły jawnie przed nami uciekać. W końcu chyba z kilometr od nas przy innym gospodarstwie złapaliśmy je na siłę, mojego biednego męża, jeden z koni przeciągnął na końcu uwiązu ładnych parę metrów po ziemi, dociągnęliśmy je do bramy i przywiązaliśmy, ale na zbyt długich uwiązach, bo nie wiedzieliśmy jak się wiąże konie. Jeden się strasznie zaplątał w uwiąz i zaczął panikować, więc szybko odwiązałam, a on jak tylko wyczuł odrobinę luzu, to puścił się przed siebie galopem, nawet nie oglądając się. Zniknął nam z oczu, a to przestrzeń otwarta bez zabudowań, więc jakiś czas patrzyliśmy jak maleje, a w końcu znika. Poszliśmy po auto, ja w międzyczasie zadzwoniłam na policję, że uciekł mi koń, policjant bardzo miły mówi, że interweniować nie mogą, ale jeśli ktoś ich zawiadomi, to natychmiast oddzwoni do mnie. nie wiem ile minęło czasu, może piętnaście minut, a może pół godziny, w każdym razie policjant zadzwonił, że ktoś go złapał dwie wsie dalej. My pędem po konia, jakiś mały człowiek go trzyma, a właściwie to się z nim szarpie i dyszy, że nie mógł uwierzyć że to ogier i szybko zadzwonił na policję, bo wydawało mu się, że sobie z nim nie poradzi. Ja biegnę do konia, a ten pan, który go trzymał pyta - a dlaczego on się pani boi? Tłumaczę mu, że konie przyjechały wczoraj, spłoszyły się i uciekły, że właściwie to nas nie znają, no i jeśli się zna na koniach to żeby nam go odprowadził do naszego gospodarstwa, oczywiście za fatygę dostanie pieniążki, jak usłyszał o zarobku, to szybko się zgodził, choć wcześniej był sceptyczny. Taki to był nasz drugi dzień z końmi, a następne dni to były straszne, bo wszyscy nas straszyli, żeby natychmiast je kastrować, że ja sobie na pewno z nimi sama nie poradzę, że mnie zabiją, jedna wielka histeria, ale o tym co było dalej jutro.

nowy blog

2012-01-10T03:04:00.000-08:00

Chyba się rozkręcam, bo założyłam jeszcze jeden blog (udekorujsamadom.blogspot.com). Tym razem o dekoracjach i różnych technikach plastycznych, z którymi bardzo lubię eksperymentować, a wszystko po to aby mój dom był przytulny i wyjątkowy, taki o jakim zawsze marzyłam...

Witam Agnes i Tess

2012-01-09T12:19:00.000-08:00

Strasznie się cieszę, że jesteście, czekam na resztę, podajcie namiary na siebie i piszcie u mnie wszystko co tylko chcecie. Ja ze swej strony postaram się robić wpisy regularnie i dbać aby było wiejsko i sielankowo! Nawet mój mąż się cieszy i Was pozdrawia.

Pierwszy dzień

2012-01-07T10:24:00.000-08:00

Matko, jaka ja byłam przerażona, pamiętam jak dziś, dzień w którym przyjechały. Większe i potężniejsze niż myślałam, one nic nie umiały i nic nie rozumiały i ja też... Kupowałam konie przez internet i telefon, jechały do mnie z Gór Izerskich, calutki dzień. Od Piotrkowa do nas pilotowaliśmy samochód, który je wiózł, bo to jeszcze kawałek i przez wsie. Wysiadły dwa spore ogierki, Grześ powiedział, że dopiero dwa dni wcześniej zostały oddzielone od stada i założyli im kantarki, wprowadzili mi konie do stajni, a jest to u mnie spore pomieszczenie bez boksów i zamknęli drzwi, a mnie w środku. Konie zaczęły się cofać na mnie wielkimi zadami, byłam przerażona i powoli dostawałam ataku paniki. Wtedy pierwszy, ale i jedyny raz pomyślałam - Boże mój, co ja najlepszego zrobiłam, przecież ja o koniach nie mam pojęcia, a one są takie wielkie i przerażające, jak ja sobie z nimi poradzę, przecież mam się nimi zajmować samiuteńka, a ja nic nie wiem...